Społeczeństwo

W latach 2022–2025 w Kłomnicach, Kruszynie, Mstowie, Dąbrowie Zielonej, Gidlach i Żytnie oddano do użytkowania 608 mieszkań. Jednocześnie liczba mieszkańców tych gmin zmniejszyła się łącznie o 956 osób, a grupa w wieku 20–39 lat skurczyła się o ponad 10 procent. Domów i mieszkań nadal przybywa, lecz ludzi, już niekoniecznie. Ten obraz zna prawdopodobnie niemal każda miejscowość w regionie. Na jednej działce rośnie nowy dom, błyszczy dach i pojawia się świeże ogrodzenie. Kilka

Pszczelarze, koła gospodyń wiejskich, rękodzielnicy i mieszkańcy regionu spotkali się 9 sierpnia na błoniach przy hali sportowej w Kłomnicach. Było słonecznie, spokojnie i – zgodnie z nazwą wydarzenia – przede wszystkim miodowo. IV Święto Miodu Województwa Śląskiego rozpoczęły konferencja pszczelarska oraz Msza Święta w intencji pszczelarzy. Po oficjalnym otwarciu wydarzenia głównym punktem programu stały się liczne stoiska ustawione wokół hali sportowej. Odwiedzający mogli k

Piątego lipca minęło dziesięć lat od wyroku, którego rocznicy w Kłomnicach raczej nie uczczono salutem armatnim. Jeśli odbyła się uroczysta akademia, odsłonięcie tablicy albo choć skromne wręczenie przepiórczego jajka na aksamitnej poduszce — ominęły one uwagę redakcji. A szkoda. Jeden z ciekawszych wyroków o wolności prasy ma bowiem zaskakująco kłomnicki adres. Rocznica bez orkiestry Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Ziembiński przeciwko Polsce (nr 2) za

Gołąb rozpoczyna dzień wcześnie, chociaż nie istnieją żadne dowody wskazujące, że musi. Słońce dopiero wychyla się ponad dachy, ulice pozostają puste, a Gołąb już siedzi na gzymsie. Jest nastroszony, nieruchomy i kształtem przypomina niedużą gruszkę wyposażoną w dziób. Od czasu do czasu obraca głowę, sprawdzając, czy świat podczas nocy nie przesunął się w nieprzewidzianym kierunku. Nie przesunął się. Gołąb może zatem przystąpić do porannej toalety. Dziób przesuwa się po skrzy

Współczesna religijność porusza się między dwiema skrajnościami. Z jednej strony znajdują się ludzie, którzy własną wiarę najchętniej zamknęliby w piwnicy, przykryli starym kocem i wyciągali tylko wówczas, gdy nikt nie patrzy. Medalik chowają pod koszulą, znak krzyża wykonują z dyskrecją człowieka przekazującego łapówkę, a publiczne przyznanie się do Kościoła traktują jak poważne ryzyko wizerunkowe. Z drugiej strony stoją ci, którzy swoją religijność noszą jak galowy mundur.